GLINIANA POCHMURNOŚĆ

Fragment procesu - nakładanie warstw gliny jako zapis zagęszczenia światła i materii.

Interesuje mnie pochmurność rozumiana nie jako warunek atmosferyczny, lecz jako stan percepcyjny — moment zawieszenia między widzialnością a jej zanikiem. Odwołuję się do pojęcia numinosum, jako doświadczenia obecności, która ujawnia się poprzez rozproszenie, materialność i brak wyraźnej formy.

Światło funkcjonuje w nich jako element materialny — nie odsłania form, lecz je filtruje i spłaszcza. Malarstwo sytuowane jest pomiędzy tradycją pejzażu a jego dezintegracją, rozwijając język, w którym obraz staje się kondensacją atmosfery i zapisem czasu.

Pracuję z gliną jako podstawowym medium, budując powierzchnię obrazu przez nawarstwianie i redukcję materii. Proces ten prowadzi do stopniowej utraty figuratywności — krajobraz przestaje być przedstawiany, a zaczyna funkcjonować jako zapis relacji światła, wilgoci i ciężaru. W moich pracach ponurość nie jest nastrojem, lecz warunkiem percepcji. Pochmurność wprowadza stan zawieszenia, w którym obraz nie jest jednoznacznie odczytywany, lecz doświadczany.

Staram się pozwolić powietrzu osiąść na obrazie, układając jego miękkie, niebiesko-białe światło w warstwy nasycone fragmentami krajobrazu.

e-mail: kontakt@kingawojslaw.com